News

ကပ္ေဘးကို အန္တုရင္ဆိုင္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲက အထီးက်န္အေမအို

ကပ္ေဘးကို အန္တုရင္ဆိုင္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲက အထီးက်န္အေမအို

ဧရာဝတီ၊ ေအာက္တိုဘာ ၁၂၊ ၂၀၂၀

အခုအခ်ိန္မွာ ကိုဗစ္ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးဟာ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ပိုၿပီးအထိနာေစတာေၾကာင့္ အမ်ားစုဟာ ကိုယ့္အိမ္က မိဘဘိုးဘြားေတြကို ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ကာလပါ။ ဘိုးဘြားမိဘေတြဆီ ကိုဗစ္ပိုးမကူးေအာင္ လူငယ္ေတြက ဂ႐ုတစိုက္ေနထိုင္ေနရသလို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔လည္း ေစာင့္ေရွာက္ေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္ ၇၂အရြယ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ေဒၚညိဳမွာေတာ့ သူ႔အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သက္မဲ့စက္ခ်ဳပ္စက္ေလးတစ္လုံးကလြဲလို့ အေဖာ္ရွိမေနပါဘူး။ ေဒၚညိဳ ဒီအခန္းငယ္ေလးထဲမွာ စက္ခ်ဳပ္စက္ကေလးအေဖာ္ျပဳေနလာခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ။
ေဒၚညိဳက ျမင္းၿခံဇာတိ။ ပုလိပ္ခ်ည္မၽွင္စက္႐ုံစတင္လည္ပတ္ေတာ့ ၎၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူက စက္႐ုံလုပ္သားအျဖစ္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ရင္းလက္ရွိေနထိုင္ရာ မႏၲေလးၿမိဳ့ ၇၂လမ္း ၃၂လမ္းေထာင့္ရွိ ရန္မ်ိဳးလုံ ရပ္ကြက္အတြင္းသို့ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္လာခဲ့ၾကတာ အခုဆို ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။

Flower

ေဒၚညိဳတို့မိသားစုေလးဟာ သားေလးေယာက္ႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမိသားစုေလးအျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္မွာ ေဒၚညိဳခင္ပြန္းကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ မုဆိုးမဘဝနဲ႔ သားေလးေယာက္မိခင္ေဒၚညိဳဟာ စက္ကေလးခ်ဳပ္ရင္း ႐ုန္းကန္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သားေလးေယာက္ဟာလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ေဒၚညိဳနဲ႔ ေသကြဲေတြကြဲကြာသြားခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းေနလာတာ ခုဆို ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီေပါ့။

ကမၻာ့ကပ္ေရာဂါ ကိုဗစ္၁၉ ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွာေတာ့ အားလုံးစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားထိုက္ခိုက္မွုမ်ားရွိရာ ေဒၚညိဳလဲ ပါဝင္လာခဲ့တယ္။ ၎ေနထိုင္ရာ ၈ေပပတ္လည္ဆိုင္ခန္းေလးအား ႏွစ္စဥ္ လိုင္စင္ခြန္ႏွင့္လစဥ္ေၾကးေပးဖို့ပါ ေဒၚညိဳအခက္အခဲရွိလာတယ္။ ၎ဆိုင္ေလးမွ ရွာေဖြစုေဆာင္းထားသည့္ ေငြေၾကးအနည္းငယ္နဲ႔ ယခင္ကအမ်ားလာေရာက္ေပးကမ္းလွူဒါန္းၾကသည့္ေငြေၾကးမ်ားကလည္း စားေသာက္စရိတ္အတြက္ပါသြားခဲ့တယ္။

ကိုဗစ္ကာလ စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ ရပ္ကြက္မွ ေပးသည့္ ဆန္ ဆီဆား ေထာက္ပံ့ေၾကးမ်ားရရွိသလို ေစတနာရွင္အခ်ိဳ့က စားစရာမ်ားလာေရာက္ေပးကမ္းသည့္အတြက္ စားေရးမွာအဆင္ေျပေသာ္လည္း ႏွစ္စဥ္ ၿမိဳ့ေတာ္စည္ပင္အခြန္ဌာနသို့ေပးသြင္းေနရသည့္ လိုင္စင္ခြန္ႏွင့္ လစဥ္ေၾကး၂သိန္း ၈ေသာင္းက်ပ္ကို မေပးသြင္းနိုင္လၽွင္ ၎ေနထိုင္ရာေနရာေလး ေပ်ာက္သြားမည္ကို လည္း အဖြားအို ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္ ရတက္မေအးနိုင္ဘဲရွိေနတယ္။

အဖြားေဒၚညိဳဟာ ၎၏ ၈ေပပတ္လည္ အခမ္းေလးေနစရာေပ်ာက္သြားမွာ စိုးရိမ္ေနသည့္အေၾကာင္းတရားကလည္း လမ္းေပၚမွ တျခားသူမ်ားလာေရာက္စြန႔္ပစ္ထားသည့္ ေၾကာင္ကေလးမ်ားႏွင့္ ေခြးေလးမ်ားအား ေခၚယူေမြးစားထားသည့္အတြက္ ၎တို့ ခိုကိုးရာမဲ့သြားမယ့္အေရးကိုလည္း ေတြးပူေနပါတယ္။

ယခင္အခ်ိန္မ်ားက တစ္ေနကုန္ တစ္ကုတ္ကုတ္အပ္ထည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ရွုပ္ေနတက္တဲ့ ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္ လက္ရွိကိုဗစ္ကာလမွာေတာ့ အပ္ထည္အပ္မည့္သူမ်ားကို ေမၽွာ္ေနရပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ဓါတ္မက်ေစဖို့ ကိုးကြယ္ရာ တရားစာမ်ား ဖတ္ကာကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးေနေနေလ့ရွိတယ္။ ရပ္ကြက္ႏွင့္ တျခားလာေရာက္ေကၽြးေမြးၾကသူမ်ားအတြက္လည္း အဖြားေဒၚညိဳသည့္ ေန႔စဥ္ဘုရားဝတ္တက္ကာ အမၽွေပးေဝဆုေတာင္းေပးတတ္တယ္။တခါတရံေတာ့ သားေတြကို သတိရလို့ မ်က္ရည္ဝဲကာ ဓါတ္ပုံေလးေတြထုတ္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ဝဲခ်င္ဝဲေနတတ္တယ္။

လက္ရွိအခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒၚညိဳဟာ အဆိုပါ ၈ေပပတ္လည္ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးထဲတြင္တစ္ဦးတည္းေနထိုင္ကာ ၎၏ေဖာက္သည္တို့အပ္သည့္ လူႀကီးအထည္ (ရင္ဖုန္းအက်ီ)ေလးမ်ားကို ခ်ဳပ္ရင္း ရပ္ကြက္အတြင္းမွ ခ်ဳပ္ခိုင္းသည့္ အထက္ဆင္တပ္ျခင္း အေပါက္အျပဲ အထည္ေလးမ်ားကိုလည္း ထမင္းဖိုးဟင္းဖိုးအျဖစ္ခ်ဳပ္ကာ ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္ ကပ္ေဘးကို တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ရင္း ဘဝကို ျဖတ္သန္းလ်က္ရွိေနပါတယ္။

ဓာတ္ပုံ- ေဇာ္ေဇာ္/ဧရာဝတီ

(Zawgyi)
ကပ္ေဘးကို အန္တုရင္ဆိုင္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲက အထီးက်န္အေမအို

ဧရာ၀တီ၊ ေအာက္တိုဘာ ၁၂၊ ၂၀၂၀

အခုအခ်ိန္မွာ ကိုဗစ္ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးဟာ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ပိုၿပီးအထိနာေစတာေၾကာင့္ အမ်ားစုဟာ ကိုယ့္အိမ္က မိဘဘိုးဘြားေတြကို ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ကာလပါ။ ဘိုးဘြားမိဘေတြဆီ ကိုဗစ္ပိုးမကူးေအာင္ လူငယ္ေတြက ဂ႐ုတစိုက္ေနထိုင္ေနရသလို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔လည္း ေစာင့္ေရွာက္ေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္ ၇၂အရြယ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ေဒၚညိဳမွာေတာ့ သူ႔အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သက္မဲ့စက္ခ်ဳပ္စက္ေလးတစ္လုံးကလြဲလို့ အေဖာ္ရွိမေနပါဘူး။ ေဒၚညိဳ ဒီအခန္းငယ္ေလးထဲမွာ စက္ခ်ဳပ္စက္ကေလးအေဖာ္ျပဳေနလာခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ။
ေဒၚညိဳက ျမင္းၿခံဇာတိ။ ပုလိပ္ခ်ည္မၽွင္စက္႐ုံစတင္လည္ပတ္ေတာ့ ၎၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူက စက္႐ုံလုပ္သားအျဖစ္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ရင္းလက္ရွိေနထိုင္ရာ မႏၲေလးၿမိဳ့ ၇၂လမ္း ၃၂လမ္းေထာင့္ရွိ ရန္မ်ိဳးလုံ ရပ္ကြက္အတြင္းသို့ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္လာခဲ့ၾကတာ အခုဆို ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။

ေဒၚညိဳတို့မိသားစုေလးဟာ သားေလးေယာက္ႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမိသားစုေလးအျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္မွာ ေဒၚညိဳခင္ပြန္းကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ မုဆိုးမဘ၀နဲ႔ သားေလးေယာက္မိခင္ေဒၚညိဳဟာ စက္ကေလးခ်ဳပ္ရင္း ႐ုန္းကန္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သားေလးေယာက္ဟာလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ေဒၚညိဳနဲ႔ ေသကြဲေတြကြဲကြာသြားခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းေနလာတာ ခုဆို ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီေပါ့။

ကမၻာ့ကပ္ေရာဂါ ကိုဗစ္၁၉ ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွာေတာ့ အားလုံးစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားထိုက္ခိုက္မွုမ်ားရွိရာ ေဒၚညိဳလဲ ပါ၀င္လာခဲ့တယ္။ ၎ေနထိုင္ရာ ၈ေပပတ္လည္ဆိုင္ခန္းေလးအား ႏွစ္စဥ္ လိုင္စင္ခြန္ႏွင့္လစဥ္ေၾကးေပးဖို့ပါ ေဒၚညိဳအခက္အခဲရွိလာတယ္။ ၎ဆိုင္ေလးမွ ရွာေဖြစုေဆာင္းထားသည့္ ေငြေၾကးအနည္းငယ္နဲ႔ ယခင္ကအမ်ားလာေရာက္ေပးကမ္းလွူဒါန္းၾကသည့္ေငြေၾကးမ်ားကလည္း စားေသာက္စရိတ္အတြက္ပါသြားခဲ့တယ္။

ကိုဗစ္ကာလ စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ ရပ္ကြက္မွ ေပးသည့္ ဆန္ ဆီဆား ေထာက္ပံ့ေၾကးမ်ားရရွိသလို ေစတနာရွင္အခ်ိဳ့က စားစရာမ်ားလာေရာက္ေပးကမ္းသည့္အတြက္ စားေရးမွာအဆင္ေျပေသာ္လည္း ႏွစ္စဥ္ ၿမိဳ့ေတာ္စည္ပင္အခြန္ဌာနသို့ေပးသြင္းေနရသည့္ လိုင္စင္ခြန္ႏွင့္ လစဥ္ေၾကး၂သိန္း ၈ေသာင္းက်ပ္ကို မေပးသြင္းနိုင္လၽွင္ ၎ေနထိုင္ရာေနရာေလး ေပ်ာက္သြားမည္ကို လည္း အဖြားအို ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္ ရတက္မေအးနိုင္ဘဲရွိေနတယ္။

အဖြားေဒၚညိဳဟာ ၎၏ ၈ေပပတ္လည္ အခမ္းေလးေနစရာေပ်ာက္သြားမွာ စိုးရိမ္ေနသည့္အေၾကာင္းတရားကလည္း လမ္းေပၚမွ တျခားသူမ်ားလာေရာက္စြန႔္ပစ္ထားသည့္ ေၾကာင္ကေလးမ်ားႏွင့္ ေခြးေလးမ်ားအား ေခၚယူေမြးစားထားသည့္အတြက္ ၎တို့ ခိုကိုးရာမဲ့သြားမယ့္အေရးကိုလည္း ေတြးပူေနပါတယ္။

ယခင္အခ်ိန္မ်ားက တစ္ေနကုန္ တစ္ကုတ္ကုတ္အပ္ထည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ရွုပ္ေနတက္တဲ့ ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္ လက္ရွိကိုဗစ္ကာလမွာေတာ့ အပ္ထည္အပ္မည့္သူမ်ားကို ေမၽွာ္ေနရပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ဓါတ္မက်ေစဖို့ ကိုးကြယ္ရာ တရားစာမ်ား ဖတ္ကာကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးေနေနေလ့ရွိတယ္။ ရပ္ကြက္ႏွင့္ တျခားလာေရာက္ေကၽြးေမြးၾကသူမ်ားအတြက္လည္း အဖြားေဒၚညိဳသည့္ ေန႔စဥ္ဘုရား၀တ္တက္ကာ အမၽွေပးေဝဆုေတာင္းေပးတတ္တယ္။တခါတရံေတာ့ သားေတြကို သတိရလို့ မ်က္ရည္ဝဲကာ ဓါတ္ပုံေလးေတြထုတ္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ဝဲခ်င္ဝဲေနတတ္တယ္။

လက္ရွိအခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒၚညိဳဟာ အဆိုပါ ၈ေပပတ္လည္ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးထဲတြင္တစ္ဦးတည္းေနထိုင္ကာ ၎၏ေဖာက္သည္တို့အပ္သည့္ လူႀကီးအထည္ (ရင္ဖုန္းအက်ီ)ေလးမ်ားကို ခ်ဳပ္ရင္း ရပ္ကြက္အတြင္းမွ ခ်ဳပ္ခိုင္းသည့္ အထက္ဆင္တပ္ျခင္း အေပါက္အျပဲ အထည္ေလးမ်ားကိုလည္း ထမင္းဖိုးဟင္းဖိုးအျဖစ္ခ်ဳပ္ကာ ေဒၚညိဳတစ္ေယာက္ ကပ္ေဘးကို တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ရင္း ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလ်က္ရွိေနပါတယ္။

ဓာတ္ပုံ- ေဇာ္ေဇာ္/ဧရာ၀တီ
Credit