အခ်စ္

ေမာင့္အလိုက်

ခပ္ခ်ိဴ ခ်ိဳ ဝိုင္ တစ္ခြက္ကို တေျမ့ေျမ့ေသာက္ရင္းး အတိတ္အေႀကာင္းးကိုစဥ္းစားမိတိုငး္း ေသမတတ္နာက်င္ရတယ္။ စုမာယာ ခပ္တိုးးတိုးးေခၚသံက နားထဲဗံုးခြဲလိုက္သလို ခံစားရတယ္။ ႀကင္နာစြာခ်စ္ျမတ္ႏိုးလာခဲ႔တဲ႔ ၃ႏွစ္အတြင္း အရမ္းခ်စ္ျပသေလာက္ လက္ထပ္ျပီးသြားသည့္ေနာက္ပိုင္း မာန္ရဲ႕ပံုစံေတြေျပာင္းလဲလာသည္။ အလုပ္ကျပန္လာသည့္အခ်ိန္တိုင္း စုစုနားမွာပဲေနခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔သူက အခုေတာ့ ပံုမွန္အိမ္ျပန္ခ်ိန္လြန္ေနတာေတာင္ စုစုအနားေရာက္မလာေသး။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ညေနစာထမင္းပင္မစားခ်င္။ည၁၀နာရီအထိေစာင့္ေပမယ့္ မာန္က ျပန္မလာေသး။ ကိုကို ခက္မာကို ခ်စ္လားး။ ခ်စ္တာေပါ့ခက္မာရယ္။ကိုကို ဘဝမွာ ခက္မာကိုသာ အခ်စ္ဆံုးပဲ။ ဟုတ္လို႔လားးကိုကို ရဲ႕။ ဟုတ္တာေပါ့ ခက္မာ။ ခက္မာက ကိုကိုရဲ႕ လိုအင္ဆႏၵမွန္သမွ် မညည္းမညဴ လုပ္ေပးးတယ္ေလ။ အာ့ေႀကာင့္ ခ်စ္တာေပါ့ ဟုတ္လားးး။ ေအာ္ အာ့ေႀကာင့္တင္မဟုတ္ပါဘူး။

အခ်စ္

အမူပိုတဲ႔အန္တီ

ေမွာင္မိုက္ေနေသာေကာင္းကင္ျပင္ထက္မွာ ၾကယ္ေရာင္တခ်ိဳ႕က စိန္ပြင့္ေလးမ်ားႀကဲပက္ထားသကဲ့သို႔ တလက္လက္ျဖင့္ လင္းတခါမွိန္တလွဲ႔ ျဖင့္ သူတို႔တတ္ႏိုင္ေသာ အလင္းကေလးျဖင့္ ကမာၻေျမထက္သို႔ လင္းခ်ေပးေနသည္။ ပူေလာင္ျပင္းျပေသာ ေႏြလယ္ညရဲ႕ ေမွာင္မိုက္မႈ႕ေအာက္မွာပတ္ဝန္းက်င္တခုလုံး တိတ္ဆိတ္လို႔ေနသည္။ သုတ္ကနဲတိုက္ခတ္လိုက္ေသာ ေလျပည္ညင္းတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ အေမွာင္ေအာက္မွာအိပ္ငိုက္ေနေသာ သစ္ပင္တို႔လူးလြန႔္လႈပ္ရွားသြားၾကသည္။ “ရွဲ….” ကနဲတိုက္ခတ္လိုက္ေသာ ေလျပည္ညင္းရဲ႕တိုးေဝွ႔က်ီစယ္မႈ႕ေၾကာင့္လားမသိေပမဲ့တစ္ခုေသာ တစ္ထပ္တိုက္ကေလးရဲ႕အခန္းငယ္ေလးထဲမွ အသက္ ၃၀ ဝန္းက်င္ရွိ အမ်ိဳးသမီးတဦး အိပ္ယာထက္မွ ဖ်ပ္ကနဲ လန႔္ႏိုးလာသည္။ သူမနာမည္က ခင္မဟုေခၚသည္။တင္းတင္းျပည့္ျပည့္ဖြံ႕ဖြံ႕ထြားထြားခႏၶာကိုယ္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီးေခတ္စကားျဖင့္ေျပာရလ်င္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကိတ္သည္ဟုေျပာရမည္။

အခ်စ္

ေဘာစိမမၾကီး

ေဒၚပိုးပန္းခ်ီလို့ေခၚတဲ့က်မအ ရြယ္ေတာ္တဆိတ္ဟိုင္းလို့ေလး ဆယ္ေက်ာ္ထဲဝင္ခဲ့ၿပီ။မုဆိုးမ တစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ရွိေပမယ့္ အေနအစားကေတာ့အထက္တန္းလႊာထဲမွာပဲရွိပါတယ္။ေယာက္က်ားရွာခဲ့တဲ့စည္းစိမ္ဥစၥာေတြအမ်ားႀကီးက်န္ခဲ့ေပမယ့္တတ္သည့္ပညာမေနသာဆိုသလိုစိန္ေကာင္းေက်ာက္ ေကာင္းကိုင္တဲ့ပညာတတ္တာမို့စိန္ပြဲစားဆိုတဲ့နာမဂုဏ္ေလးရထား ပါေသးတယ္။ဒီေတာ့လဲအေပါင္းအသင္းေတာ့ဆန္႔ၿပီးသားေလ။သားသမီးရယ္လို့မရခဲ့ေတာ့လဲတစ္ေယာက္တည္းေပါ့။တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္လာရင္နည္းနည္းဝလာတာကလြဲရင္ က်န္တာေတြကေတာ့လတ္ ဆတ္ေသးတာေပါ့ေလ။အားတဲ့အ ခ်ိန္ဂ်င္ဆာ့ကစားထားတဲ့အ တြက္ယိုယြင္းမွု့့့သိပ္မရွိေသးတာ လည္းပါတယ္။ အပ်င္းေျပလုပ္ေနတဲ့ပြဲစားဘဝမွာ ၾကဳံလာသူေမာင္ေလးေၾကာင့္မမပိုးပန္းခ်ီရဲ့စိတ္ေတြလွုပ္ရွားလာခဲ့ရ တယ္။သူ႔နာမည္ကေက်ာ္ေက်ာ္။ ႐ုပ္ရည္သနားကမားေလးႏွင့္မို့အ ခ်စ္ေတြပိုခဲ့ရတယ္ေလ။

အခ်စ္

အားမရနိုင္တဲ႔သူမ

ည ၁၁ နာရီေက်ာ္ေနျပီ….. အိပ္ယာထဲမွာ ဘယ္ညာ လူးလိမ့္ရင္း အိပ္လို႕မရနိုင္ ျဖစ္ေနသည္….. လက္တဖက္မွ ေယာင္ယမ္းကာ ရင္နွစ္မႊာကို ပြတ္သပ္ေနမိသည္… သက္ျပင္းေမာမ်ားခ်ကာ ျကိတ္မိွတ္၍ ခံစားေနရသည္….ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ထမီေအာက္မွ ဖားေပါင္စင္းတစ္ေကာင္ လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႕ ေပါင္နဲ႕ ပြတ္မိေနျပန္သည္…. ငိုခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာမိသည္… ဒီခံစားခ်က္ရဲ႕ အထြဋ္ထိပ္ကို သူမခံစားဖူးသည္.. ယၡဳတစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ေက်နပ္ဖို႕ ဆိုတာ ရာနႈန္းျပည္႕မျဖစ္နိုင္ဘူး ဆိုတာသိ၍ ခံစားေနရ၏.။ သူ႕နာမည္က မသႏၲာခ်ိဳႏြယ္……. သူမရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာအမ်ိဳးသားမွာ ကံမေကာင္းအေျကာင္းမလွ လက္ထပ္ျပီး တစ္ပတ္ေက်ာ္မွာပဲ အမွတ္တမဲ႕ ဆုံးပါးသြားခဲ႕သည္… ေဆးစစ္ခ်က္ေတြအရ အသည္းတစ္ျခမ္းျကီးေနလို႕ ဟု ဆိုသည္…….အခုမွ အိမ္ေထာင္က်ခါစ ., ကာမေသြးေတြ ဆူေနတုန္း …. ယြစိယြစိနဲ႕ ပိုးေလးေတြကို ဆြေပးခဲ႕သလိုပဲ.. ။

အခ်စ္

ထႂကြေနတတ္သည္

ႏႈတ္ေဆာ့မိမွေတာ့ မထူးေတာ့ေပ။ သူကလည္း စိန္ေခၚၿပီေလ။ ဒီေတာ့ ဘြာခတ္ေနလို႔ ညံ့ရာက်သြားမွာေပါ့။ ဤသို႔ပင္ ‘တိုးေအာင္’ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ေသြးက စကားေျပာလာသည္။ ေသြးဆိုတာက လူပ်ဳိေသြး။ တိုးေအာင္အသက္က ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္လာၿပီ။ ဆန္႔က်င္ဘက္မိန္းမေတြရဲ႕ အဓိကပစ္မွတ္ေတြကို အငမ္းမရ ၾကည့္တတ္လာၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အသံေတြေျပာင္းလာသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးႏုႏုေလးေတြ ခပ္ေရးေရးေပါက္လာၿပီ။ ‘မာစတာေဘးရွင္း’ ေခၚ ဂြင္းတိုက္တတ္လာၿပီ။ အားလုံးၿခံဳလိုက္လွ်င္ တိုးေအာင္တစ္ေယာက္ ကေလးမဟုတ္ေတာ့ပဲ လူပ်ဳိျဖစ္လာၿပီ။ ႀကီးေကာင္ဝင္လာၿပီဟုု ေျပာရေပေတာ့မည္ ။ မနက္ပိုင္းက သူ႔အေမကို ျမစ္ဆိပ္သို႔ လွည္းႏွင့္လိုက္ပို႔ၿပီး အျပန္တြင္ မတင္လွႏွင့္ ေတြ႔၏။ ေတြ႔ေသာေနရာက ရြာႏွင့္အေတာ္လွမ္းေသာ ေတာင္ၾကားလမ္းတစ္ေနရာမွာ ျဖစ္သည္။ မတင္လွဆိုတာက အသက္ ၂၉-၃၀ ဝန္းက်င္ ကေလးႏွစ္ေယာက္အေမ ျဖစ္သည္။

အခ်စ္

စိတ္ကူးထားသည့္အတိုင္း

မ်ိဳးကို ဘားအံကိုေရာက္တာ တစ္လေက်ာ္ၿပီ။ လုပ္ငန္းတို့းခ်ဲ႕နိုင္ရန္ကုမၸဏီမွ သူ႔ကို ေစလႊတ္ လိုက္သည္။လုပ္ငန္းလုပ္ရန္ႏွင့္ ႐ုံးခန္းဖြင့္ နိုင္ရန္အဆင္ေျပမေျပ သူ႔ကို ကြင္းဆင္းရန္ ေစလႊတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ေျမေနရာက ရွိၿပီးသားမို့ အဲ့ေနရာတြင္ ႐ုံးတစ္ခုေဆာက္ၿပီး လူေနနိုင္ရန္ အေဆာင္ေဆာက္ဖို့အတြက္ အဆင္ေျပသည္။လတ္တေလာက ဘာမွမ ေဆာက္ရေသးတာမို့ သူ ဘားအံတြင္ေနဖို့ စုံစမ္းရာ အေဆာင္သေဘာမ်ိဳးငွါးေနလို့ရတာ နဲ႔ အဲ့အိမ္မွာငွါးေနလိုက္သည္။ငွါးေနတဲ့သူ ေလးငါးဦးရွိၿပီး ငယ္ရြယ္သူေတြခ်ည္းမို့ သူနဲ႔အဆင္ေျပသည္။ေယာက္က်ားေလးေတြမို့လဲ ခဏနဲ႔ ရင္းႏွီးသြား ကာ သူလုပ္ခ်င္သည္မ်ားကို စုံစမ္းလြိဳ့ယ္ သည္။သူတို့ကုမၸဏီက စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ေဆးေတြနဲ႔စက္ပစၥည္းေတြျဖန္႔ျဖဴးေရာင္းခ်တဲ့ကုမၸဏီအႀကီးတစ္ခု။သူကေတာ့ product အင္ဂ်င္နီယာ။လုပ္တာကိုင္တာနဲ႔ အရည္ အခ်င္းေတြေၾကာင့္ ရာထူးခဏေလးနဲ႔တိုးကာ လူႀကီးသေဘာက်သည္။

အခ်စ္

ေခးရဲ႕ကိုၾကီး

ေလးပင္ေနေသာစိတ္ႏွင့္အတူ ေနာင္ေနာင္တစ္ေယာက္ ခုံတန္းေလးမွာ ထုိင္ေနသည္။ မႏၱေလးသုိ႔ ျပန္ရမည့္အခ်ိန္က ေစာေနေသးသည္။ ကားထြက္ခ်ိန္က မတိုင္ေသး။ တစ္နာရီခန္႔ လုိေနေသးသည္။ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေတြးေနေသာအေတြးမ်ားထဲတြင္ ေစာနန္းငယ္ အေၾကာင္းက ထိပ္ဆုံးက ပါသည္။ သူမွားမ်ား မွားသြားျပီလားလုိ႔ စဥ္းစားေနသည္။ တကယ္ေတာ့ ေစာနန္းငယ္က ေျမစာပင္ ျဖစ္ရျခင္းသာ။ ေစာနန္းငယ္ကုိ သနားမိေသာ္လည္း ေစာနန္းငယ္၏ အစ္ကုိျဖစ္သူ တုိးေ၀ေအာင္ အေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားမိလုိက္လ်ွင္ ေစာနန္းငယ္ကုိ သနားေသာစိတ္ေတြက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ။ ” ဟုတ္တယ္…ငါဒီလိုလုပ္တာမွန္တယ္…..” ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေျဖေတြးေနမိပါတယ္။ တုိးေ၀ေအာင္ အေၾကာင္းကုိ ေတြးမိလ်င္ သူ႔ေသြးေတြ ဆူပြတ္လာသလုိ ခံစားရသည္။ ဒီလူယုတ္မာေၾကာင့္ သူ႔ညီမေလး ေမျမတ္ဘ၀ ေရတိမ္မွာနစ္ခဲ့ရသည္။ ပတ္၀န္းက်င္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္း ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

အခ်စ္

ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖတ္

သူရသည္ ေဆးစြဲကာ ပ်က္စီးေနေသာ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ သူ႔ အသက္အရြယ္နဲ႔ မလုိက္ဖက္ေအာင္ပင္ ဆုိးသြမ္းလြန္းသျဖင့္ မိဘကလည္း လြတ္ထား၏။ သည္ေန႔တြင္ သူေဆးျပတ္ေနသျဖင့္ အိမ္တစ္အိမ္ကုိ ဝင္ခုိးရန္ စဥ္းစားလုိက္၏။ စဥ္းစားၿပီးေနာက္ မဆင္မျခင္ပင္ ဝင္ခုိးလုိက္ေတာ့သည္။ သူေဆးျပတ္ေနၿပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ေလာေလာနဲ႔ ဝင္သြားသည္မုိ႔ ဘာဘာ ညာညာ မစဥ္းစားမိ။ သူ သတိထားမိသည္က သည္အိမ္တြင္ လူဝင္လူထြက္မရွိ။ အၿမဲ တံခါးပိတ္ထားသည္။ ရသေလာက္ ခုိးၿပီး ေမွာင္ခုိးေစ်းနဲ႔ ေရာင္းကာ ေဆးဝယ္ဖုိ႔သာ သိသည္။ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္းျဖစ္ေခ်ၿပီ။ “မလုပ္နဲ႔”“……..”သူေမ့သြားရာမွ သတိရလာသည္။ “မင္းအတြက္…”သူ႔လက္ေမာင္းေၾကာထဲ ေဆးသြင္းလိုက္သည္။ သူလန္းဆန္းသြားသည္။

အခ်စ္

အေသြးအသား

“ၿဖိဴး” “စားေလ…ေရာ့” စားပြဲေပၚရိွ ပန္းကန္ထဲက ဘူးသီးေက်ာ္တစ္ခုကို ေကာက္ယူၿပီး ၿဖိဳးဆိုတဲ့ ခ်စ္သူေလးကို ဖိုးေက်ာ္က ခြံ႕ေႂကြးလိုက္သည္။ ၿဖိဳးကို ဖိုးေက်ာ္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးကို ခ်စ္ရွာသည္။ ခ်စ္သူသက္တမ္း(၂)ႏွစ္ အတြင္းမွာ လက္ကိုင္႐ံု ပါးေလးနမ္း႐ံုကလြဲၿပီး က်န္တာဘာမွ မလုပ္ေပ။ ခ်စ္ရေသာၿဖိဳးကို ဖိုးေက်ာ္ တန္ဖိုးထားသည္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ဆင္ဆင္ခ်င္ခ်င္ေနသည္။ အခြင့္အေရးေတြရိွေပမယ့္ မယူခဲ့တာ ဖိုးေက်ာ္ရဲ႕ ၿဖိဳးအေပၚထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းသည္သာ။ ဘူးသီးေၾကာ္ခြံ႕ေႂကြးေနတဲ့ ေမာင့္ကိုၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာအခ်စ္ေတြျပည့္ေနသည္။ ဒီလိုဂ႐ုတစိုက္ ရိွတဲ့သူမို႔လည္း ၿဖိဳးကို သူပစ္သြားမွာေၾကာက္သည္။ အခြင့္အေရးမယူတတ္ေသာသူမို႔လည္း ေမာင့္ကို ေလးစားမိသည္။ (အခြင့္အေရး ယူခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ေပးဖို႔အသင့္ပါေမာင္ရယ္)။ “အန္တီ” “ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္က်လဲခင္ဗ်” “ဘူးသီးေၾကာ္တစ္ပြဲတည္းဆိုေတာ့…ငါးရာပဲက်ပါတယ္ကြယ္” ဖိုးေက်ာ္ ငါးရာတစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။

အခ်စ္

စိတ္ေက်နပ္ေစေသာအရာ

ကၽြန္မက ဆိုရွယ္က်တဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါကိုလည္း ဖုန္းကြယ္မထားပါဘူး။ ေမာင္နဲ႔ လက္ထပ္ၿပီးေနာက္မွာလဲ ေယာက္က်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စစေနာက္ေနာက္ သြားသြားလာလာပါပဲ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ေယာက္က်ားေလးေတြနဲ႔ ပလူးပလဲေနတတ္တယ္ေပါ့။ အဲလိုေနရတာကို ကၽြန္မ ႀကိဳက္တယ္။ ကၽြန္မ အဲဒီလိုေနတတ္တာကို ေမာင္ကသိပါတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘာမွ ျပႆနာမရွိဘူးဆိုတာလဲ ကၽြန္မသိတယ္။ ေမာင္နဲ႔လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္ဖို့ဆိုတာ စိတ္ေတာင္ မကူးဖူးေပမယ့္လည္း ကၽြန္မမွာ လိင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထူးျခားတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္စြဲလန္းမွုေတြ ရွိေနပါတယ္။ အိမ္ေထာက္က်ၿပီးေနာက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ အမ်ိဳးသားနဲ႔ ငပလီကို ႐ုံးပိတ္ရက္ရွည္ သြားလည္ၾကတယ္။ ကိုေနလင္းဆိုတဲ့အမ်ိဳးသားနဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚမွာခုံတန္းတစ္ခုထဲက်ၿပီး ေဟာ္တယ္ ကလာႀကိဳတဲ့ ကားနဲ႔လည္း အတူတူစီးခဲ့ေတာ့။